Pingvin i solnedgang

Nynorskkvota

2011-10-14T10:51:00.000-07:00

Er godt å sjå at Tv2-nyhenda fyljer nynorskkvota si på fornufteg vis, med den tøffe gravesaka "Dildoskadd kvinne saksøker sexleikeprodusent".

"April Bonjour hevdar at gledesstunda hennar saman med sambuaren nesten enda fatalt etter at sexleiketøyet plutseleg påførte ho kraftige smerter og ho byrja å blø kraftig."

Trur for øvreg at eg skal kalle mi dotter for "Desember Takk-for-sist".

Spesifisert faktura #2

2011-10-12T02:36:00.001-07:00

Ved første augnekast såg dette ganske billig ut for ein kjønnskifteoperasjon.

Men eg trur dei involverte må ha vorte overraska over kor lita forandringa eigentleg vart…

Spesifisert faktura

2011-10-11T19:41:00.001-07:00

Nokre gonger lurer eg på kva mediebedrifta eg arbeider for eigentleg vert fakturert for… Og om dei ikkje hadde fått det billigare i Riga.

That Mitchell and Webb Look

2011-10-11T19:31:00.000-07:00

(Utdrag frå chatloggen min):

Meg: Burde eigentleg sove snart, men har nett lasta ner ein haug Mitchell and Webb, så no kan eg ikkje slutte å sjå på dét…
Han: hmmm... kven er det?
Han: pornostjerner, eller rockestjerner?

Eg trur ikkje dei hadde hatt nokon stor suksess som nokon av delane.

Spesifisering

2011-10-04T08:38:00.001-07:00

Ein naudsynt korrigering, tykkjer eg.

Jøssenam.

2011-10-01T01:49:00.000-07:00

Når sant skal seiast (og det er eigentleg ikkje så ofte - helst likar eg å lyge så det renn av meg) så hadde eg vel hengt av meg bloggarhatten og meldt meg ur mållaget for lengje si...

Diverre nekta Noregs Mållag for at eg nokon gong hadde våre medlem i utgongspunktet, og ville såleis ikkje ta imot mitt improviserte medlemskort (i form av ein PostIT™-lapp med påskrifta "Medlem" skriven med ein uspissa gråblyant) og eg er såleis skremt tilbake åt internettet. For no.

Unødvendig informasjon

2007-04-07T10:43:00.000-07:00

Me får kvar dag ein uhorveleg mengd med informasjon. Media skulder oftast på reklamebransjen, reklamebransjen skuldar mest på media, og folk flest skuldar på både to. Eg, som sterk tilhengjar (ikkje ein sånn til å ha bakpå bilar, men altså ein som er for noko) til både media og reklamebransjen, gjer sjølvsagt ikkje det.

Både media og reklamebransjen gir oss i det minste nødvendig informasjon.

Eg har ein fjernkontroll det står “remote control unit” med store bokstavar på. Utanpå deodoranten min påpeikas det at den er “til utvortes bruk”, på tre forskjellige språk. Hjelpemiddelsentralen deler ut mikrobøljeogner til blinde, som annonserer høglytt at “Dørrren Errr Åpennn!” kvar gong nokon opnar døra.

Eg trur dei blinde òg sjønar at det er effekta av at dei opner døra.

Me treng ikkje denne informasjonen. Eg skjønar ikkje kva eg skal med han. At “Colgate gjer meg kvitare tenner og fleire vener” er iallefall eit bodskap som har eit formål. Bodskapet eksisterer for at eg skal kjøpe Colgate.

At TV2 seier at Britney Spears har fått ein ny unge, har òg eit formål. Dei ynkjer å vekkje mi oppmerksomhet, i den tru at eg er det minste interressert i kva Britney Spears trykkjer inn eller ut av kjønsorganet sitt.

At Framstegspartiet seier at dei er leie av at dei brune tek jobbane våre og voldtar døtrene våre, har det formål å vekkje framanfrykta i meg, og stemja FrP ved neste val, slik at dei kan få kjøra økonomien vår lukt åt Helvete...

Eg kjøper ikkje Colgate, eg ser ikkje på Tv2-nyhenda og eg stemjer ikkje Framstegspartiet. Men eg tykkjer likevel deira bodskap er betre enn mykje av den totalt unødvendige og formålslause informasjonen som sviv rundt.

Gje meg heller idiotisk informasjon med eit formål, enn informasjon som ikkje har nokon grunn til å eksistera i utgangspunktet.

Andre vers

2007-03-04T17:18:00.000-08:00

Nokon som kan andre verset til "Kjerringa med staven"?
Vel, for referanse tek eg det med her, direkte frå Anne-Cath Vestly's songbok frå 1969:

Kjerringa med sekken, hoppa over bekken,
og så datt ho uti, så vart ho våt,
men da ho kom oppat var ho like kåt.
Kjerringa med sekken.

Eg lover, eg kunne hatt det SÅ artig med den teksten, hadde eg berre oppdaga han når eg var 13 år gamal!

Kukviser. (Nam!)

2007-02-22T16:21:00.000-08:00

Den antekne råttefoten i ei pølse var ikkje ein fot likevel. Det var ei vorte frå andletet til ei ku.
Betryggande.

Og familien som vart traumatisert, om dei ennå ikkje var ferige med å syte, skal få ein omsyning på pølsefabrikken. Hosianna!

"- Det har vi tenkt å si ja til. Også på grunn av ungene."

Jau, det kjem sikkert til å bli nett som Charlie og sjokoladefabrikken...

Oompa-loompa.

Kvifor eg ikkje skal studere ved UiS...

2007-02-05T19:46:00.000-08:00

Dette biletet var det som møtte meg då eg gjekk gjennom dagens nettaviser. Biletet høyrer til ei sak med overskrifta "Jubel for hundre nye studentboliger" (#).

Jau, eg ser dette. Men eg må sei meg noko usikker på studenten heilt til høgre i biletet...

Heia, heia!

2007-02-03T16:13:00.000-08:00

Apropos ikkje-nyhende. Eg gler meg til den dagen EG havner i Aftenposten for å gjere jobben min. Med den løna syns eg nå det å skyte mål er det minste han kan gjere, utan at vi treng skapa noko ofsaleg åtgaum av den grunn.

Det har aldri våre særlig skjønleg for meg, dette med idrett. Og ballsparkinga er sjølve sjefs-tullet av dei alle. Kva som får store hordar til å flokke til cirka 25 vaksne menn (jau, kvinnene gjer det òg — men lat oss innsjå det, det er ikkje dei same hordane som kjem for å sjå på...) som spring etter ei oppblesen lærkule er rett og slett beyond me.

Men dette skal likevel inndoktrinerast inn i hovuda våre frå tidleg alder. I alle samfunnslag. Dei same mennekja som er sjukk tu the kår over religiøs inndoktrinering av born, stiller seg rett bak pastor og prest og kjøper Liverpul-skjerf, Man-chesthair-skjorter eller Chelsords-trøyer...

Eg har sjølv våre gjennom denne inndoktrinerings-prosessen. Eg blei pakka godt inn i eit (ilde-)Brann-skjerf, og ei Man U(r own damn business) lue. Eg var liten, og det var midt på somaren. Eg trengte hverken lue eller skjerf.

Eg har seinere tatt avstand frå desse holdningane, då eg har funne at det er viktigare grunner for å velje ballsparke-laug. Så no ‘heier’ eg (særs beherska, inni meg) på Fulham, fordi dei hadde kule draktar — og på TIL, fordi dei har eiga brus.

Den einaste idretten eg finn spanande i seg sjølv er eigentleg snooker. Der heier eg for øvreg på Ronnie O'Sullivan, iff ju møst no. Heia!

Min venn?

2007-02-03T09:26:00.000-08:00

Frempå trikken står det:
"Trikken er din venn. Ikke kødd med den!"

Jeg lurer på hva taxien gjorde for å irritere trikken...

Ord for dagen 3

2007-02-03T08:20:00.000-08:00

"Exstra billig!"

Sal på kler hos Lotte-Lise si Butikk...

Ord for dagen 2

2007-02-01T00:52:00.000-08:00

"Valentines ball — Servering av mat, underholdning og DJ!"

Nam! Alltid hatt lyst å spise en DJ...

Sjokkerende?

2007-01-30T14:17:00.000-08:00

Og prisen for minst sjokkerende overskrift går til:

"Drapssiktet 15-åring fratatt sønnen"
(Aftenposten)

Treng me seriøst å vite dette? Dette ser for meg berre ut som ein bekreftelse på at systemet fungerer..? Er du 15 år gamal, og drep mor di med kniv, så vil eg seie det er ein ganske god indikasjon på at du ikkje er 100% skikka til å ta hånd om eit barn.

Advokaten seier imidlertid: "Jenta var i en meget fortvilet situasjon og hadde en rekke tanker i hodet. En av disse tankene førte til at hun knivstakk sin mor. Jeg er kritisk til siktelsen."

Kva faen?! Er dette mennesket heilt soppspist i sinusen? Ho har ‘tankar i knotten’ som tilseier at det er ein glup idè å kjøre eit skarpt objekt inn i mor si, men du er kritisk til at ho siktes for forholdet?

Treng vi forresten òg å vite at jenta er frå Somalia? Dette er nemleg det fjerde ordet i saka. Det tyder på at det må vere ei uhorveleg viktig opplysing. Eg ser tydelegvis berre ikkje relevansen. Eg hadde tydeligvis berre for høge tankar om Aftenposten.

Ord for dagen...

2007-01-26T06:55:00.000-08:00

"Språk avdelingen"

"Ufornøyd med busstilbudet"

"Poesi kveld, med høyt lesing for poesi interresserte."

(Samtlige observert på Landafjell videregående.)

Er du helt...

2007-01-26T06:35:00.000-08:00

...perpleks i pukkelen, eller?

...muslimsk i fugemassen?

...støvsugd i knotten?

...laber i laborèmusen?

...Carl Ivar i hagen?

...soppspist i sinusen?

...råtten i rektum?

...enkel i elevatorlokket?

...tom i kjøleskapet?

...blond på bollemusa?

...kristen i knokkelen?

...mongo i massen?

...nazi i jødekaka?

...skutt i kanonen?

...kvasi i kapunen?

...VG-leser, du, din sopp?

Gamle damer og fiskebollar

2007-01-22T01:34:00.000-08:00

Hadde eg hatt ein tidsmaskin — ein tanke idiotisk nok i seg sjøl,— hadde eg reist tilbake til vinteren 1993. Ikkje fordi eg liker vinteren spesielt, særleg ikkje når han er fylt til randen av Sherrox-støvlar, vottat og kløande ullgensrar.

Nei, eg vil attende til vinteren 93 fordi dette var høgda på livet mitt. Det er trist å seie, men du er aldri så mektig som når du kan mobbe dei yngre ungane av huska i barnehagen. Ikkje fordi du
var sterkare eller meir autoritær (det har eg aldri vore, og eg byrjar innsjå at eg neppe kjem til å verta det heller) — men rett og slett fordi du var fem år.

Det var, er og vil alltid vere noko magisk med talet og alderen fem. Tre var den første milepælen. Tre var alderen du blei ‘barn’ istaden for ‘baby’. Fem, derimot, var den magiske grensa for å verta ‘stor gut’.

Etter mi meining burde myndegheitsalderen blitt sett til fem år. Du ville fått politiske parti på tinget som utelukkande jobba for meir laurdagsgodt, fleire laurdagar og gratis turar til Legoland. Ikkje ulikt Framstegspartiet, med andre ord. Når eg tenkjer meg om, var kanskje ikkje det den beste ideen eg har hatt...

Det var ein anna fantastisk ting med å vere fem. Moglegheita til å konstant ombestemje seg, utan tanke for konsekvensar...

Du kunne plutseleg finna det for godt å ville dra på fisketur, til dømes. Du hadde sjølvsagt glømt at forrige gang denne geniale ideen entra huvudet ditt, enda det med at du blei angrepen av ein fisk femten gonger di eiga storleik, og ikkje kom å fortel meg at den vart meir skremt enn ka du blei!

Men var du ein bortskjemt unge — ville framleis ditt kjødelige opphav finne fram stilongsen, den kløande ullgenseren og dei utbrukte Sherroxane, for no skulle familien på fisketur. Det var sjølvsagt i den augneblinken du var ferdig med det fire timer lange ritualet med å ta på stilongs, kløande ullgenser og blå Sherroxar, samt ein to timer long biltur, at du kom på at du faktisk ikkje var det minste interressert i fiske og friluftsliv.

Så no sat du der, i enden av ein uendeleg lang landeveg med ingenting å gjere. Og du skulle ialle fall ikkje sitje inaktiv og sjå på at resten av familien fiska..! Skulle ikkje du fiske, skulle ingen! Og det vart alltid hermetiske fiskebollar i kvit saus fra Rema 1000 til middag etter desse fisketurane.

Normalt sett skulle ein tru at dette ville verta ei relativt god historie å fortelje i barnehagen dagen etter, ikkje sant?
Ikkje akkurat.

Då eg var liten, gjekk eg i Tempelet barnehage. Eg gjekk i ein annan barnehage før det òg — men den var etter seiande styrt av ein slags blanding av Martha Stewart og ein bestialsk pedofiliring. Så mitt opphold var noko avkorta. Så da havna eg altså i Tempelet.

Det er no eg skulle likt å seie at vi alle tok på oss orange buddist-kostyme og vandra rundt i ro og mak, som gode tempelborgarar flest. Men, nei.

Tempelet barnehage ligg sentralt i Bergen by, og var staden eg fyrst lærte at å leike med sprøytespissar, ikkje er ein så god idè som ein kanskje skulle tru.

Og årsaka til at mine fantastiske fiskebolle-historier aldri slo an i barnehagen? Vel, la oss berre seia at det ikkje finns nok fiskeboller på heile Rema til å slå historiene til den vetle apartheid-flyktningen som hadde tilbragt det meste av livet sitt i tortur og valdtekt.

Og la meg med det same nemne kvifor det ikkje fantes nok fiskebollar. Du skjønar — i etasjen over barnehagen ligg det eit eldresenter. Det var med andre ord ikkje noko poeng for Bergen Kommune at verken vi borna skulle få eit dynamisk miljø — eller at dei gamle skulle få noko i nærleiken av ‘ro’.) Og dette eldresenteret hadde altså eit kjøkken. Og på dette kjøkkenet var det tydeleg fiskebollar som var tingen.

Dei gamle hadde truleg starta svoltestreik på grunn av det infernalske bråket frå barnehagen, og kravde eldresenteret flytta til Flesland eller noko i den duren. Det gjorde at samtlige halvlunka, konsistenslause fiskebollar vart transportert ned til den vetle hæren av Sherrox-befengte, hyperaktive ungar, som til samen utgjorde Tempelet barnehage.

Eg trudde lenge at det var slik fisk faktisk såg ut. At det levde haugar av formlause små klumper ute i havet, side om side med kvit saus og karri.

Kvifor gamlingane skulle flyttast til Flesland, aner eg heller ikkje — for eg hugsar særs godt at me fekk ordna med eigen flytrafikk i barnehagen...

Det heile starta med at to av ungane rømde. Oss borna rekna sjølvsagt med at dei var tatt til fange av Apartheid-styret, og fortsatte vidarepå det store holet i sandkassa, som me var sikre på at skulle ta oss lukt til Kina.

Dei vaksne, og tilsynelatande ansvarlege, derimot, tok ikkje like lett på situasjonen. Så etter ein halvtimes tid landa leitehelikopteret frå politiet på parkeringsplassen, og leiteaksjonen var i gong.

(Ungane var sjølvsagt ikkje tatt til fange av Apartheid — heller enn at dei hadde tatt turen til bakeriet nedi gata, og fått bollar og brus.)

Det var sjølvsagt nokon fordelar med å ha ein skokk gamlingar såpass nære barnehagen, og det var St. Lucia-dagen. Eg forstår til dags dato ikkje kvifor denne dagen feirast av små born med brannfarlege kostyme, i lang rekkje foran senile alzheimer-dottar på svoltestreik. Men vi slapp om ikkje anna å gå så longt.

Det tok framleis to timer å gå dit, men det var iallefall ikkje så langt å gå.

Eg hugsar framleis den pinsamme stillheita etter det siste, haltande verset på Lucia-songen, før den eldste ungen i barnehagen spurte om å få sjå gebisset til ein tilfelig gamling.

Eg lurer på om administrasjonen trudde deira alzheimer og vår umodenheilt ville vere samanfallande... Dersom nokon framleis er i tvil, kan eg no informere om at, nei, det er den ikkje. Dei syntes me var søte — me syntes dei var søte (om enn noko illeluktande), end of story.

Det er nesten litt skuffande å tenkje på at dette er høgda på livet mitt...
Gamle damer og fiskebollar.
Den lukkelege barndomen.